12. Ceza Dairesi

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dava 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup; Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının aranması gerektiği şeklindedir. Ancak kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama yoktur. Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmiştir. Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyecektir. Dosya kapsamına göre 30.12.2011 tarihli beraat hükmü 05.09.1994 tarihinde kesinleşmiş olup, davanın 10 yıl dolduktan sonra 18.04.2011 tarihinde açıldığının anlaşılması karşısında, davanın bu nedenle reddi yerine, kararın davacı vekiline tebliğinden itibaren 3 aylık yasal süre içinde açılmadığı şeklindeki hatalı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi sonuca etkili görülmemiş, gerekçesi itibariyle hatalı sonucu itibariyle doğru olarak kabul edilen hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.