12. Ceza Dairesi

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet. Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Temyiz dilekçesinin kapsamı ve sanık ... hakkında verilen adli para cezasına ilişkin hükmün kesinleştirilip infaza verildiği anlaşılmakla, temyiz incelemesi sanık ... hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanık müdafiinin, sanığın kusuru olmadığına, diğer ... sürücüsünün doğru tespit edilmediğine, şikayetten vazgeçmenin bölünemeyeceği için düşme kararı verilmesine, sanık hakkında TCK'nın 51. ve 62. maddeleri ile CMK'nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Dosya kapsamına ve oluşa göre; sanığın, olay tarihinde aracı ile neden olduğu kazada, kavşaklarda geçiş önceliğine uymadığından asli kusurlu olduğu tespit edilmiş ise de, kaza nedeniyle katılanlardan birinin orta derecede kemik kırığı oluşacak şekilde, üçünün de basit şekilde yaralandıkları, sanığa ceza tayin edilirken ve iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, dava konusu olay sonucunda katılanların yaralanmalarının niteliği ve maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle temel cezanın iki yıl olarak tespit edilmek suretiyle orantısız ceza tayini,

2.Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığın sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.