12. Ceza Dairesi

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-d-e, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılma talebinde bulunmayan ve mahkemece de hakkında katılma kararı verilmeyen müşteki ...'in gerekçeli karar başlığında müşteki yerine müdahil olarak yazılmış olması ve hükmün 10. bendinden sonra 11. bent atlanarak 12. bende geçilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışı olarak kabul edilmiştir.

TCK'nın 89/1. maddesinde hapis cezası ile adli para cezasının seçimlik olarak düzenlendiği görülmekle, 5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesinde yer alan, “suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez.” düzenlemesine rağmen sanığa verilen hapis cezasının kanuna aykırı olarak adli para cezasına çevrilmiş olması, yine dosya kapsamına göre; sanığın yönetimindeki aracı ile geldiği kontrolsüz kavşakta, geçiş önceliğine uymadan seyrini sürdürdüğü sırada, sağ tarafından yola giren ve katılanın yolcu olarak üzerinde bulunduğu motosiklete çarparak neden olduğu olayda, asli kusurlu olduğunun tespit edildiği; ayrıca kaza nedeniyle, sağ kulakta işitme kaybı olduğu için, duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaralandığı anlaşıldığı halde, sanığın temel cezası belirlenirken 5237 sayılı TCK'nın 89/3-b maddesi gereği temel cezada yasal arttırım yapılmadan 89/2-b-d-e madde ve bentleri ile yarı oranında arttırım yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusurunun bulunmadığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasından “güdülen amaç ve saik ile” ibaresinin çıkartılmasına, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.