12. Ceza Dairesi

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2 (b,e), 22/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, eksik incelemeye, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu mağdurun yaşamını tehlikeye sokacak, hayat fonksiyonlarını ağır (4) derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet veren sanık hakkında teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek fazla ceza tayini,

2.) 5237 sayılı TCK'nın benimsediği gün para cezası sisteminde, cezanın gün olarak belirlenmesi ve cezanın bireyselleştirilmesine yönelik arttırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiği halde yıl karşılığı olarak belirlenmesi, arttırım ve indirimlerin de buna göre yapılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

3.) Sanık hakkında hükmolunan temel cezanın bilinçli taksir nedeni ile TCK'nın 22/3. maddesi ile arttırılmasından sonra TCK'nın 89/2. maddesinin uygulanması gerekirken, TCK'nın 22/3. maddesinin 89/2. maddesinden sonra uygulanması suretiyle TCK'nın 61/2. maddesine aykırı davranılması,

4.) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

5.) Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.