12. Ceza Dairesi

Hüküm :5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-3, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafii, yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen süreden sonra 27.02.2008 tarihinde temyiz etmiş ise de; Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 18.10.2010 tarihli 2008/19435 esas ve 2010/10626 sayılı kararı gereğince, mahkemece kendisine müdafii görevlendirildiğinden haberdar edilmeyen sanığa 27.01.2011 tarihinde gerekçeli karar tebliğ edilmesinden sonra, 01.02.2011 tarihinde hakim tarafından havale edilen dilekçe ile hükmü temyiz eden sanığın temyiz talebinin süresinde olduğu dikkate alınarak yapılan incelemede;

Olay tarihinde saat 19.30 sırasında, sanık sevk ve idaresindeki otomobil ile Afyonkarahisar'dan ... istikametine doğru seyrettiği sırada, yolun gidişine göre hafif eğimli kısmına geldiğinde, şerit ihlali yaparak direksiyon hakimiyetini kaybedip karşı yönden normal şeridinde seyreden ...yönetimindeki otomobile çarpması sonucunda, ...ile aracında yolcu olarak bulunan ... ve ...'un basit tıbbı müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları olayda; çarpma noktasından önce sanığın yönündeki yol kenarında sollama yasağı levhası ile yol zemininde de sollama yasağını gösteren devamlı çizgi bulunduğu halde, şerit ihlali yapması nedeniyle asli ve tamamen kusurlu şekilde olaya sebebiyet veren sanığın cezasında bilinçli taksir hükmü gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, savunma hakkının kısıtlandığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2.Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, uygulanan kanun ve maddesinin belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “sanığın güttüğü amaç ve saik” ibaresinin çıkartılması, 6. bendinin başına gelecek şekilde "5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince," ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme kısmen uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.