2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Sanık hakkında Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 02.06.2015 tarihli ve 2015/2275 Esas No.lu iddianamesi ile, katılanın arkadaşı olan sanığın, geceyi katılanın evinde geçirmesinden sonra 3.800,00 TL'yi çalarak evden ayrılması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Sanık hakkında Tarsus 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2016 tarihli ve 2015/383 Esas, 2016/310 Karar sayılı kararı ile, hırsızlık suçundan beraatine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, dosyadaki mevcut delililerden ve tanık beyanından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanın şizofreni hastası olduğu, katılan ve tanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanlarının çelişkili olduğu, katılanın iddia ettiği 2.800,00 TL'nin mevcudiyetinin bile şüpheli olduğu, yüklüğün altında olduğunu iddia ettiği parayı aynı evde yaşamakta olan tanığın dahi bilmediği, paranın miktarı konusunda da katılanın çelişkili ifadeler kullandığı, sanığın üzerine atılı suçu işlediğini gösterir mahkûmiyetine yeter kesin bir delil bulunmadığı Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık suçu kabul etmemiştir. IV. GEREKÇE

Tüm dosya içeriği, katılanın aşamalardaki çelişki içeren beyanları, tanığın sanık ile birlikte aynı evde yaşaması nedeniyle beyanlarına itibar edilemeyeceği, sanık hakkında atılı suçu işlediğine yönelik katılanın atfı cürüm niteliğindeki iddiaları dışında bir delilin bulunmadığı nazara alındığında, sanık hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamış, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tarsus 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2016 tarihli ve 2015/383 Esas, 2016/310 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, 07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.