4. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

1.Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu, Yasal koşulları bulunmasına karşın, TCY.nın 43/2. maddesi uygulanmamış ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı, TCY.nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozmayı gerektirmediği, Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2.Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret eylemlerine ilişkin hükümlere yönelik temyize gelince, Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Bir fiille iki polis memuruna görevlerinden dolayı hakaret eden sanık hakkında, TCY.nın 125/3a-4, 43/2. maddelerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçeyle her bir mağdur açısından ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması, Yasaya aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.