9. Ceza Dairesi

İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmaya teşebbüs suçundan şüpheli M.. G.. hakkında son soruşturmanın açılması talebini kapsayan Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 29.08.2013 tarihli ve 2013/11724 soruşturma, 2013/3111 esas, 2013/168 sayılı iddianame üzerine, son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair. Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.11.2013 tarihli ve 2013/31 esas, 2013/14 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Bolu Barosunda kayıtlı avukat olan şüphelinin, müvekkilleri ile görüşmek amacıyla 21/05/2013 tarihinde gittiği Bolu T Tipi Kapalı ve Açık Ceza İnfaz Kurumunda, yanında ceza infaz kurumuna sokulması yasaklanmış veya yasaklanmamış veya suç teşkil eden hiçbir eşya ve madde bulundurmaması gerektiğini bildiği halde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 297. maddesi hükmüne, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük ve Adalet Bakanlığı genelgelerine aykırı olarak, ceketinin cebinde bir adet cep telefonu ve bu cep telefonuna takılı vaziyette bir adet batarya, bir adet sim kartı ve bir adet hafıza kartı ile Ceza İnfaz Kurumuna girmeye çalışırken yakalandığının anlaşılması karşısında, her ne kadar merciince olayda dava konusu edilen avukatın günlük hayatta kullandığı cep telefonunun unutkanlık neticesi X-Ray cihazına giren eşyalar arasında kaldığının kabulü ile avukatın günlük hayatta kullandığı telefonu tutuklu ya da hükümlülere vereceğinin ya da kullandıracağına dair somut hiçbir delil bulunmadığından son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre, isnat edilen eylemin maddi unsurunun gerçekleşmesi karşısında, suçun manevi unsuru olan kastın değerlendirilmesinin suçun mahiyeti ve mevcut deliller ile birlikte yargı merciince değerlendirilmesi gerekeceği cihetle, mevcut delillerin son soruşturmanın açılması için yeterli olduğu, delillerin takdir ve değerlendirilmesinin de son soruşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 16.06.2014 tarih ve 2014/12368/41398 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2014 tarih ve 231415 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla; Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.11.2013 tarih, 2013/31 esas ve 2013/14 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.