2. Ceza Dairesi

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 01.12.2015 tarihli ve 2015/10730 Esas No'lu iddianamesiyle sanığın şikâyetçinin Adliye Lojmanlarında bulunan ikametine açık olan pencereden girerek hırsızlık yapması nedeniyle hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ve Adliye Lojmanlarının girişinde bulunan kamerayı kırması nedeniyle mala zarar verme suçundan kamu davasının açıldığı belirlenerek yapılan incelemede ; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle hırsızlık suçu ve ayrıca savunmanın bölünmezliği ilkesi gereğince bu suç ile birlikte işlenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2.Hükmün gerekçe bölümünde sanığın Adliye Lojmanlarının güvenlik kamerasını kırması nedeniyle üzerine atılı suçu işlediği kabul edildiği hâlde hüküm bölümünde yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine karar verilmek suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişki yaratılması,

3.Şikâyetçi ile tanığın beyanlarından hırsızlık olayının saat 05.00 sıralarında gerçekleştiğinin, yaz saati uygulamasına göre, suç tarihinde güneşin 04.57'de doğduğunun ve gece vaktinin ise 03.57 'de sona erdiğinin anlaşılması karşısında; eylemin gece vakti gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143 ve 116/4. maddelerinden uygulama yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.