11. Ceza Dairesi

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1.Sanığın yüklenen suçu görevi nedeniyle işlediğinin iddia ve kabul olunması karşısında, 4483 sayılı Kanun hükümleri uyarınca soruşturma izni alınmadan yargılamaya devam edilmesi,

2.Kabule göre de,

Memuriyet hak ve yetkilerini kötüye kullandığı kabul edilen ve hapis cezasına mahkum edilen sanığın TCK'nun 53/5. maddesi gereğince cezanın infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar memuriyet hak ve yetkilerini kullanmaktan yasaklanması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı,

3.Hükümden sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 257/1-2. maddesinde yer alan “kazanç” sözcüğünün “menfaat” olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.