2. Ceza Dairesi

I-Hükümlü ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.12.2021 tarihli ve 2021/3579 Esas, 2021/19302 Karar sayılı kararındaki, sanıklar hakkındaki bozma sebebinin, temyiz etmeyen ve hakkındaki hüküm kesinleşen hükümlü ...'e sirayet ettirilmesinin, hükümlü ...'e bozmadan sonra verilen 10.01.2023 tarihli hükmü temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesinin yasal sonucu gereği hükümlünün bu hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık ...’in soruşturma aşamasında şikâyetçinin zararını karşılamak üzere kolluk güçlerine 100,00 TL teslim etmek suretiyle kısmi iadede bulunduğu anlaşıldığından; sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1-4. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması ve indirim oranının 1/2'den fazla ve 2/3'üne kadar olması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde indirim oranı 1/2 olarak belirlenmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.