6. Ağır Ceza Mahkemesi

Rüşvet almak, rüşvet vermek ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıklar Zülkarneyn Uçar, Osman Celayir ve Özgür Yiğit Menek’in yapılan yargılanmaları sonunda; sanık Osman’ın rüşvet almak suçundan beraetine, resmi belgede sahtecilik suçundan açılan davada eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkümiyetine, sanık Zülkarneyn’in atılı rüşvet almak ve resmi belgede sahtecilik suçundan açılan davada sahtecilik eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabulüyle her iki suçtan mahkümiyetine, sanık Özgür Yiğit’in ise rüşvet vermek ve resmi belgede sahtecilik suçlarından açılan davada sahtecilik eyleminin nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçunu oluşturduğunun kabulüyle iki suçtan mahkümiyetine dair, Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.03.2008 gün ve 2007/232 Esas, 2008/98 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri ve O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının reddiyle, sanık Z... Hakkında rüşvet almak, sanık Ö... Hakkında ise rüşvet verme suçlarından kurulan mahkümiyet hükümlerinin ONANMASINA,

Sanıklar O... ve Z... Haklarında görevi kötüye kullanmak, sanık Ö... hakkında ise nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan kurulan mahkümiyet hükümleri ile sanık O... hakkında rüşvet almak suçundan kurulan beraet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Dosya içeriği ve toplanan deliller karşısında; Sanık O...'ın diğer sanık Z... Ile birlikte hareket ederek sanık Ö...'ün olay yerinde kaza yapmadığını anladıkları halde, tutanak tanzim ederlerken “ “Bu oto burada kaza yapmışa benzemiyor, biz sana iyilik yapıyoruz, sende bizi gerekli iyiliği yapar görürsün” ” diyerek rüşvet istemeleri üzerine sanık Ö...’ün de bu teklifi kabul ederek 190 TL. rüşvet verdiği, sanıkların da aldığı ve rüşvet anlaşması üzerine sahte trafik kazası müracaat ve görgü tespit tutanağı düzenlediklerinin anlaşılması karşısında sanıkların içeriği itibariyle resmi belgede sahtecilik suçundan, sanık O...’ın ise ayrıca rüşvet alma suçundan mahkümiyetleri yerine yazılı şekilde suç vasfında da yanılgıya düşülerek sanıklar O...ve Z...’in görevi kötüye kullanma, sanık Ö...’ün nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan mahkümiyetlerine, sanık O...’ın ise rüşvet alma suçundan beraetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

İddianame içeriğine göre sanık Ö... Y... hakkında nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan dolayı kamu davası açılmadığı, dava konusu edilen resmi belgede sahtecilik olayının açıklanması sırasında bu olaydan söz edilmesinin kamu davası açıldığı anlamına gelmeyeceği, iddianamede dava konusu yapılan fiilin bir başka olaya dayalı olmadan bağımsız olarak açıklanıp belirtilmesinin gerektiği, aksine uygulamanın hangi eylemden dolayı dava açıldığı ve hangi iddiaya karşı savunma yapılacağı hususunda karışıklığa neden olacağı nazara alınmadan ve CMK.nun 225/1. maddesinin “ “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir” ” hükmüne aykırı biçimde mahkümiyet kararı verilmesi,

Sanıklara görevi kötüye kullanma ve dolandırıcılık suçlarından adli para cezasına hükmedildiği halde 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi ve sanıklar O... ile Z...’in görevi kötüye kullanma suçunu 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlemelerine rağmen haklarında anılan kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması, Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ve O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.