14. Ceza Dairesi

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında olay tarihinde aynı koğuşta kalan mağduru, koğuş banyosuna sokup burada elini ve ağzını bantlamak suretiyle dövmesi eyleminden dolayı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davaları açılmasının ardından mahkemece yapılan yargılama sonucunda kasten yaralama suçundan mağdurun şikayetten vazgeçmesi nedeniyle düşme kararı verilip, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine hükmedilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin bütün halinde kasten yaralama suçunu oluşturduğu, aynı koğuşta birlikte kaldığı cinsel suçtan tutuklu mağdura duyduğu kızgınlıkla koğuşun banyosuna götürüp dövmelerinin ve bu sırada başkalarının banyoya girmemesi için kapının arkasına çekpas koymalarının ve mağdurun elini ve ağzını bağlamalarının bu yaralama suçunu kolaylaştırmaya yönelik eylemler olup, bu eylemi tamamladıktan sonra mağdurun dışarı çıkmasına engel olmadıkları gibi bulundukları ortam ve yer ile her gün yapılan sayımlar karşısında suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gibi kasten yaralama suçundan dolayı da düşme kararı verildiği anlaşılmakla bu suçtan hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.