2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan açılan dava ile ilgili olarak zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüş, müştekinin 04.05.2014 tarihli karakolda vermiş olduğu ifadesinde suça konu aracını kapıları kilitli olarak park ettiğini belirtmesi karşısında mahkemenin eylemi TCK’nın 142/1-b maddesi kapsamında kabulünde isabetsizlik görülmemiş; suça konu aracın hasarlı şekilde rızai iade olmaksızın ele geçirilmesi ve hasarın giderilmesi için müşteki tarafından yapıldığı belirtilen 1.000,00 TL masrafın sanığın ailesi tarafından 06.06.2014 günü karşılandığı ve kısmi iadenin söz konusu olduğu anlaşılmakla mağdurun kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorulmadan TCK’nın 168/2 maddesi gereği cezasında indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.