2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1.Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, sanığa 10/04/2014 tarihinde tebliğinden sonra verdiği 15/10/2014 tarihli eski hale getirme ve temyiz talepli dilekçesinin 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup bu konuda mahkemece verilen 21/10/2014 tarihli ek kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek ve ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yokluğunda verilip usulüne uygun şekilde 10/04/2014 tarihinde tebliğ edilen hükmü, CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra temyiz eden sanığın süresinde olmayan temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hale getirme isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2.Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi, ONANMASINA, 30/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.