6. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 08/02/2012 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Gerekçeli karar başlığında suç yerinin yazılmaması, yerinde eklenmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.) Oluş ve dosya içeriğine göre; sanıklardan Y.. A..'ın olay tarihinde minibüse binmeye çalışan yakınanın çantasını çektiği, yakınanın çantayı tutması üzerine çantanın kulpunun yakınanın omzunu zedelediği, sanık Y.. A..'ın çantayı alamayacağını anlayıp çantanın içerisine elini sokarak cep telefonunu aldığı ve yanında bulunan sanık D.. A.. ile kaçmaya başladıkları, sanıkların arkasından giden yakınanın sanık Y.. A..'dan telefonunu istediği, sanık Y.. A..'ın ise yakınanı itekleyerek “ara üstümü, telefonunu alan şu tarafa gitti” dediği ve sanıkların başka bir minibüse binerek ayrıldıkları, yakınanın durumu polise bildirmesi üzerine sanıkların minibüs içerisinde yakalandıkları, yakınana ait telefonunun ise sanık D.. A..'ın oturduğu koltukta bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanıkların eyleminin nitelikli yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yakınanın mahkeme aşamasında değiştirdiği beyanına dayanılarak, suç vasfında yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde hüküm kurulması,

2.) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanıkların adli sicil kaydına göre, önceki suçların içinde tekerrüre esas alınabilecek en ağır mahkumiyetlerinin sanık Y.. A.. için Gaziantep 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 23.10.2002 tarih 2001/70 Esas 2002/921 sayılı kararına konu hırsızlık suçundan hükmedilen 3 yıl 1 gün hapis cezası, sanık D.. A.. için ise Mersin 4.Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2003 gün ve 2003/733 Esas 2003/1577 sayılı kararına konu hırsızlık suçundan hükmedilen 1 ay 23 gün hapis cezası olduğu ve bu hükümlülüklerin tekerrüre esas alınması gerektiği karar yerinde gösterilmeyerek, yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle, infazda duraksamaya neden olunması,

3.) 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar D.. A.. ve Y.. A.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.