12. Ceza Dairesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mağdur müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 13/03/2012 tarih ve 2011/23875 esas, 2012/6958 karar sayılı ilamı ile mağdurun olay sonrası sağlık durumuna ilişkin raporu dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 234/2 maddesi gereğince mağdura müdafii atanıp gerekçeli karar tebliğ edilerek temyiz etmesi halinde vereceği temyiz dilekçesi dosyaya eklenerek gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verildiği, belirtilen eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahalline gönderildiği ve müşteki mağdura vekil atanarak gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması üzerine müşteki vekili olarak atanan Av. ...n kararı temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca “katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar görenler” sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, olayda yaralanması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve baroca atanan vekili tarafından hüküm temyiz edilmek suretiyle katılma iradesi ortaya konulan mağdur ...'nın, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin oluşa kusur durumuna, kusura ilişkin raporların kabul edilemez olduğuna, suçun takibinin şikayete bağlı olduğuna ve şikayetin yetkili kişi tarafından yapılmadığına ve şikayetin bulunmadığına, mağdurun zararlarının giderildiğine, sanık hakkında takdiri indirim uygulanmamasına, cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmemesine, ertelememeye, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ve eksik inceleme ile usul ve kanuna aykırı karar verildiğine, katılan vekilinin sanığa verilen cezanın yetersiz olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'', (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" ve (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'' kıstaslarının uygulanamayacağı dikkate alınmadan, sanık hakkında temel cezanın belirlenmesinde, ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'' ve "sanığın kastının ağırlığı ile güttüğü amaç ve saik'' kıstaslarının gerekçe olarak gösterilmesi,

2.Taksirle işlenen suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasının birinci paragrafından “sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığına” "failin güttüğü amaç ve saike" ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlara'' ibareleri ile hükmün yedinci paragrafında yer alan "Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/(1) maddesindeki haklardan mahkumiyet süresi boyunca yoksun bırakılmasına, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar bu hakları kullanmamasına" ibaresi çıkartılarak hükümde usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.