10. Ceza Dairesi

2.Temyiz isteminin reddi

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin usule uygun şekilde 07.02.2018 tarihinde sanık müdafiine tebliğ ettiği 24.01.2018 tarihli gerekçeli kararının, sanık tarafından 06.04.2018 tarihinde temyiz edilmesi üzerine, 13.04.2018 tarihli ek karar ile sanığın temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verildiği, bu ek kararın sanığa cezaevi aracılığıyla 17.04.2018 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 29.03.2023 tarihli temyiz dilekçesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yeniden 07.04.2023 tarihinde ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verdiği ve bu ek kararın 12.04.2023 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın 18.04.2023 tarihinde ek kararı temyiz etmesi üzerine dosyanın Dairemize gönderildiği; yapılan UYAP araştırmasında, sanığın Kayseri Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığı ile 18.04.2018 havale tarihli iki ayrı dilekçesi ile temyiz isteminde bulunduğu görülmekle, 07.04.2023 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu, Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin

13.04.2018 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karara yönelik temyiz talebinin sanık tarafından 18.04.2018 tarihli dilekçe ile süresinde temyiz edildiği anlaşılmakla,

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 24.01.2018 tarihli ve 2018/120 Esas, 2018/77 Karar sayılı kararının 07.02.2018 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen on beş günlük yasal süresinde temyiz edilmeyen karara yönelik sanık tarafından 06.04.2018 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmakla, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.03.2023 tarihli ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 inci maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanığa da tebliğ edilmesi gerektiğinden, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine dair 13.04.2018 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede:

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanığın 06.04.2018 tarihli temyiz dilekçesinin ve 18.04.2018, 29.03.2023, 18.04.2023 tarihli dilekçelerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılması gerektiği halde yapılmadığı, ancak sanığın 25.09.2023 tarihli tebliğnameye cevap ve ek temyiz dilekçesi ile temyiz sebeplerini belirtmesi nedeniyle usul ekonomisi açısından yeniden tebligat yapılmasına gerek olmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle; ek temyiz talebinin kabulü ile tebliğnamedeki ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Kayseri 3.

Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2017 tarihli ve 2017/666 Esas, 2021/709 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3.

Ceza Dairesinin, 24.01.2018 tarihli ve 2018/120 Esas, 2018/77 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

1.Adli arama emri veya kararı olmadan araçta yapılan aramanın hukuka aykırı olduğuna,

2.Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3.Eldeki dava dosyası ile yine aynı mahkemenin 2017/829 Esas ve 2018/341 Karar sayılı dava dosyalarının birleştirilerek zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine, İlişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay tarihinde görevliler tarafından 3 şahsın bir dükkana girmeye çalıştığı ve olay yerinde gri renkli Mercedes marka aracın olduğu bilgileri alınması üzerine gidildiğinde bahse konu yerde tarife uygun aracın görüldüğü ve durdurulduğu, içerisinde sanığın olduğu, önleme araması kararına istinaden yapılan aramada aracın şoför kapı kısmında görünür vaziyette hassas terazi ile araç sağ ön dış kısmında 1 parça bonzai ile mahkeme kararı uyarınca sanığın ikametinde 1 parça metamfetamin ve rulo halinde alüminyum folyonun ele geçirildiği olayda, her ne kadar sanık aşamalarda suçlamayı kabul etmediğini ve hassas terazinin Fatih isimli şahsa ait olduğunu savunmuş ise de, mahkemece tanık sıfatıyla dinlenen Fatih'in ifadesinde hassas teraziyi uyuşturucu madde satmak amacıyla bizzat sanığın aldığını beyan etmesi, ikamette dava konusu maddenin ele geçmesi, olay tutanağı, kriminal rapor ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilmediği, sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine, araçta ele geçen sentetik kannobinoid içeren uyuşturucu maddeyi sanığın satmak amacıyla bulundurduğuna dair yeterli delil bulunmadığından 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince adli para cezası yönünden temel ceza 20 gün olarak belirlenmesine rağmen 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasıyla "16 gün" yerine "100 gün", 52 nci maddesinin uygulanmasıyla "320 TL" yerine "2.000 TL" şeklinde fazla cezaya hükmedilmesi nedeniyle oluşan hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yapılan UYAP araştırmasında; temyize konu dava dosyasının suç tarihinin 07.04.2017, iddianamenin kabulü kararının ise 13.11.2017 olduğu, sanığın Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/829 Esas ve 2018/341 Karar sayılı dosyasında, suç tarihi 16.11.2017 ve iddianame tarihi 19.12.2017 olan uyuşturucu madde ticareti yapma suçu nedeniyle yargılamasının yapılarak mahkûmiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, suç tarihleri ve iddianamenin kabulü kararına göre her iki suç arasında hukuki kesinti bulunduğundan zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 24.01.2018 tarihli ve 2018/120 Esas, 2018/77 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.12.2023 tarihinde karar verildi.