2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin 11.02.2010 havale tarihli dilekçesi ile sadece sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan 09.02.2010 tarihli mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, yakınanın konutuna girerek bir miktar para, bir adet cep telefonu, ziynet eşyaları ile birlikte aldığı otomobilin anahtarıyla, konuttan çıkıp evin önünde park halinde duran otomobili çaldığı olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02/10/2007 gün, 2007/6-195-197 E.K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, hırsızlık suçunun bir yerde işlenmeye başlandıktan sonra devam eden hareket birliği içinde ve kesintisiz sürdürülerek aynı mağdurun yakında bulunan farklı yerdeki eşyasına karşı işlenmesinin aynı suç işleme kararıyla birden fazla işlenmesi halini oluşturmayıp yasada tanımlanan suç tipine uygun tek bir fiil niteliği taşıyacağı, bu itibarla 5237 sayılı TCK’nın 43.maddesinde tanımlanan zincirleme suç hükümlerinin uygulama yerinin bulunmadığı, sanığın eyleminin bütün halinde tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden “sanık eylemini aynı müştekiye karşı birden fazla tekrarladığından TCK'nın 43. maddesi gereğince verilen cezada takdiren 1/4 oranında arttırım yapılarak 3 YIL 9 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ilişkin bölüm çıkarılarak, “sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d ve 62.maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.