21. Ceza Dairesi

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanığın, denetim süresi içinde işleyerek mahkum olduğu kasıtlı suç nedeniyle CMK'nun 231/11. maddesi uyarınca açıklanan hükümdeki cezanın seçenek yaptırıma çevrilmesine yasal olanak bulunmadığı, aynı fıkranın ikinci cümlesi uyarınca cezanın kısmen infazı, ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vermenin ancak yükümlülüklerini yerine getiremeyen sanıklar yönünden mümkün bulunması karşısında, sanık hakkında mahkemece hükmedilen hapis cezasının ertelenemeyeceği ve adli para cezasına çevrilemeyeceği cihetle mahkemenin yazılı şekilde önceki hükmü aynen açıklayarak TCK'nın 50. ve 51. maddesini değerlendirmemesi hukuka aykırı görülmediğinden tebliğnamede yer alan bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

1.5237 sayılı TCK.nun 62. maddesinde takdiri indirim nedeni olarak "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi" hususların düzenlenmesi karşısında, bu hususlar irdelenerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ile takdiri indirim yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2.T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321 nci maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 22.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.