2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların tekerrüre esas sabıkalarının olmasına rağmen haklarında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından, aynı yasanın 53/1. maddesinde gösterilen hak yoksunluklarının uygulanmaması infaz sırasında nazara alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanıkların birlikte hırsızlık suçunu işlediklerine dair, haklarında hırsızlık malını bilerek satın alma suçundan mahkumiyet hükmü kurulan diğer sanıklar M.. D.. ve S.. İ..'nin soyut beyanları dışında başkaca delil elde edilememesi, sanıkların aşamalarda değişmeyen beyanlarında davaya konu suçu işlemediklerini savunmaları karşısında, şüphe aşamasında kalan hırsızlık suçundan şüpheden sanıklar yararlandırılarak beraatlarına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2.Kabule göre de; 5237 sayılı TCK.nun 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca sanıkların eyleminin uyduğu kabul edilen 765 sayılı TCK ve 5237 sayılı TCK.nun tüm hükümleri olaya ayrı ayrı uygulanmak suretiyle sonuçların belirlenmesi, bu şekilde belirlenen sonuç cezaların karşılaştırılması ve sonucuna göre lehe olan kanunun belirlenmesi gerekirken, sanıkların yalnız hırsızlık eylemleri her iki yasa açısından değerlendirilip, bu değerlendirme yapılırken de denetime olanak verecek biçimde cezalar hesaplanıp sonuçlar belirlenmeden, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun lehe olduğu kabul edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması ve lehe yasa değerlendirilmesinde karşılaştırma yapılırken 5237 sayılı TCK yönünden nazara alınması zorunlu olan, bu yasanın lehe olduğunun anlaşılması halinde de ek savunma hakkı tanınıp, suçların sabit görülmesi halinde mahkumiyet hükmü kurulması gereken mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçları açısından suç duyurusu yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.